THE RELATION BETWEEN THE APPLICATION OF THE DASABIDHARAJA DHAMMA PRINCIPLES AND THE ADMINISTRATION OF SANGHA AFFAIRS BY ECCLESIASTICAL OFFICIALS IN NAKHON SI THAMMARAT PROVINCE

Abstract

The objectives of this thesis were as follows: 1) To study the level of application of the Ten Royal Virtues (Dasabidharaja Dhamma) among Sangha administrators in Nakhon Si Thammarat Province. 2) To study the level of Sangha administrative management practiced by Sangha administrators in Nakhon Si Thammarat Province. 3) To examine the relationship between the application of the Ten Royal Virtues and Sangha administrative management among Sangha administrators in Nakhon Si Thammarat Province. 4) To propose guidelines for promoting the application of the Ten Royal Virtues in Sangha administration in Nakhon Si Thammarat Province. This study was conducted by mixed methods research. It is a research approach that combines quantitative research by using a questionnaire. The sample group consisted of 226 ecclesiastical administrators in the Sangha administrative area of Nakhon Si Thammarat Province, obtained from determining the sample size by Krejcie and Morgan’s ready-made table. The qualitative research used an interview schedule. The key informants were representatives of ecclesiastical administrators: the Deputy Ecclesiastical Regional Governor of Region 16, the Provincial Ecclesiastical Governor, the Deputy Provincial Ecclesiastical Governor, the District Ecclesiastical Governor, and religious scholars in the Sangha administrative area of Nakhon Si Thammarat Province, totaling 9 monks/persons. The research findings were as follows: 1. The analysis of data regarding the application of the Ten Royal Virtues among Sangha administrators in Nakhon Si Thammarat Province revealed that, overall, the level of application was at a high level. When considering each aspect in descending order of mean scores, it was found that Tapa (perseverance and self-discipline) had the highest mean score, followed by Sila (moral conduct), while Pariccaga (self-sacrifice) had the lowest mean score. 2. The analysis of data concerning Sangha administrative management indicated that, overall, the level of administration practiced by Sangha administrators in Nakhon Si Thammarat Province was also at a high level. When examined by aspect and ranked by mean scores from highest to lowest, public welfare (Satharaupakara) had the highest mean score, followed by governance, whereas religious education had the lowest mean score. 3. The analysis of the relationship between the application of the Ten Royal Virtues and Sangha administrative management showed that, overall, there was a high positive correlation (r = .806). In each dimension, the variables were positively correlated at a statistically significant level of .001. 4. The promotion of the application of the Ten Royal Virtues in Sangha administration in Nakhon Si Thammarat Province is an important approach to enhancing governance grounded in morality and social responsibility. The principles of Dana (generosity), Sila (moral discipline), and Ajjava (integrity) contribute to fostering public-mindedness, honesty, and transparency in administration. Maddava (gentleness) and Khanti (patience) promote leadership characterized by humility, composure, and endurance in facing challenges. Akkodha (non-anger) and Avihimsa (non-violence) help reduce conflict and create an atmosphere of compassion and peace. Avirodhana (uprightness and adherence to justice) sustains unity and ensures conformity with the Dhamma-Vinaya and relevant laws. The promotion guidelines should integrate these principles into strategic planning, enhance the capacity development of Sangha administrators, and build collaborative networks alongside monitoring and evaluation systems focusing on morality and administrative effectiveness, thereby strengthening public faith and the resilience of the Sangha.

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาระดับการใช้หลักทศพิธราชธรรมของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อศึกษาระดับการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการใช้หลักทศพิธราชธรรมกับการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช 4) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมหลักทศพิธราชธรรมมาใช้กับการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช การศึกษานี้ได้ดำเนินการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) เป็นแนวทางการวิจัยที่รวมเอาการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) โดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) กลุ่มตัวอย่างพระสังฆาธิการในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 226 รูป ที่ได้จากการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากตารางสำเร็จรูปของเครจซี่และมอร์แกน (Krejcie and Morgan) และการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ใช้แบบสัมภาษณ์ (Interview Schedule) ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ตัวแทนพระสังฆาธิการ รองเจ้าคณะภาค 16 เจ้าคณะจังหวัด รองเจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะตำบล และนักวิชาการทางด้านศาสนา ในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 9 รูป/คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับการใช้หลักทศพิธราชธรรมของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า พระสังฆาธิการที่มีความคิดเห็นต่อการใช้หลักทศพิธราชธรรมของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย พบว่า ด้านตปะ (ความเพียร) มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านศีล (การรักษาศีล) ส่วนด้านปริจาคะ (การเสียสละ) มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด 2) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า พระสังฆาธิการที่มีความคิดเห็นต่อการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย พบว่า ด้านการสาธารณูปการ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านการปกครอง และด้านการศาสนศึกษา มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด 3) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการใช้หลักทศพิธราชธรรมกับการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า โดยภาพรวมมีความสัมพันธ์ในทิศทางบวกระดับสูง .806 และรายด้านมีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 4) การส่งเสริมการใช้หลักทศพิธราชธรรมในการบริหารกิจการคณะสงฆ์จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นแนวทางสำคัญในการยกระดับการปกครองให้ตั้งอยู่บนคุณธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม หลักทาน ศีล และอาชชวะช่วยเสริมสร้างจิตสาธารณะ ความสุจริต และความโปร่งใสในการบริหารงาน หลักมัททวะและขันติส่งเสริมภาวะผู้นำที่อ่อนน้อม สุขุม และอดทนต่อปัญหา หลักอักโกธะและอวิหิงสาช่วยลดความขัดแย้ง สร้างบรรยากาศแห่งความเมตตาและสันติ หลักอวิโรธนะช่วยค้ำจุนความเป็นเอกภาพและความถูกต้องตามพระธรรมวินัยและกฎหมาย แนวทางการส่งเสริมควรบูรณาการหลักธรรมในแผนยุทธศาสตร์ พัฒนาศักยภาพพระสังฆาธิการ และสร้างเครือข่ายความร่วมมือควบคู่กับระบบติดตามประเมินผลด้านคุณธรรมและประสิทธิภาพ เพื่อเสริมสร้างความศรัทธาและความเข้มแข็งของคณะสงฆ์