The Application of the Seven Kalyāṇamitta Principles in Promoting Students’ Learning Skills at Ban Dong Ta Wang School, Pho Sai District, UbonRatchathani Province

Abstract

The objectives of this research were: 1) to study the concepts and theories of promoting learning skills of students at Ban Dong Tawang School, Pho Sai District, Ubon Ratchathani Province; 2) to study the Seven Qualities of a Good Friend (Kalyāṇamitta) in Theravada Buddhism; and 3) to apply the Seven Qualities of a Good Friend in promoting the learning skills of students at Ban Dong Tawang School. This research employed a qualitative research methodology, focusing on documentary research by exploring primary sources, specifically the Thai Tipitaka (Mahamakut Buddhist University Edition, B.E. 2505), and secondary sources. Field research was conducted through in-depth interviews with 12 key informants, comprising educational academics, school administrators, teachers, parents, and students. Data were collected via interview guides, analyzed through content analysis, and presented by means of descriptive analysis. documents in Buddhism and the related works. 1) The concept of promoting learning skills at Ban Dong Tawang School emphasizes the development of 21st-century skills through Active Learning. A significant finding indicated that positive interaction and trust between teachers and students are the primary factors influencing learning efficiency, serving as a foundation for motivating students to develop critical thinking and communication skills. 2) The Seven Qualities of a Good Friend (Kalyāṇamitta 7) in Theravada Buddhism consist of: (1) Piyo (Being lovable and endearing), (2) Garu (Being estimable/respectable), (3) Bhāvanīyo (Being adorable and venerable), (4) Vattā (Being a counselor and good communicator), (5) Vacanakkhamo (Being a patient listener), (6) Gambhīrañca kathaṃ kattā (Being able to deliver deep discourse), and (7) No caṭṭhāne niyojaye (Not leading to a bad path/vice). These qualities function as Paratoghosa (a good external voice) that stimulates Yonisomanasikara (analytical reflection), which is the starting point for developing wisdom (Paññā) according to the Threefold Training (Sikkhā). 3) Regarding the application, it was found that students concretely integrated these Dhamma principles into the instructional process. This involved utilizing kindness (Piyo) and role modeling (Garu and Bhāvanīyo) to establish faith and openness to learning; employing skillful communication and patient listening (Vattā and Vacanakkhamo) to foster critical thinking and collaboration; and delivering deep knowledge (Gambhīrañca kathaṃ kattā) along with guidance to safeguard students against vices (No caṭṭhāne niyojaye). These applications resulted in the effective and sustainable development of students' learning skills.

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการเพื่อ 1. เพื่อศึกษาแนวคิดทฤษฎีการส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ของนักเรียนโรงเรียนบ้านดงตาหวัง อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี 2. เพื่อศึกษาหลักกัลยาณมิตรในพุทธศาสนาเถรวาท และ 3. เพื่อประยุกต์หลักกัลยาณมิตร 7 ในการส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ของนักเรียนโรงเรียนบ้านดงตาหวัง อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี การศึกษาการวิจัยครั้งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยเน้นวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) โดยค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลคือข้อมูลปฐมภูมิ (Primary Sources) คือจากพระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ของมหามกุฏราชวิทยาลัย พ.ศ. 2505 ข้อมูลทุติยภูมิ (Secondary Sources) และการวิจัยภาคสนามด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key Informants) จำนวน 12 คน ซึ่งประกอบด้วยนักวิชาการศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษา ข้าราชการครู ผู้ปกครอง และนักเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) และนำเสนอผลการวิจัยแบบพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวคิดการส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ของนักเรียนโรงเรียนบ้านดงตาหวัง มุ่งเน้นการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ผ่านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) โดยพบข้อค้นพบสำคัญว่าปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการเรียนรู้คือ ปฏิสัมพันธ์เชิงบวกและความไว้วางใจระหว่างครูและศิษย์ ซึ่งเป็นพื้นฐานในการสร้างแรงจูงใจให้ผู้เรียนพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์และการสื่อสาร 2) หลักกัลยาณมิตร 7 ในพุทธศาสนาเถรวาท ประกอบด้วย 1.ปิโย 2.ครุ 3.ภาวนีโย 4.วตฺตา 5.วจนกฺขโม 6.คมฺภีรญฺจ กถํ กตฺตา และ 7.โน จฏฺฐาเน นิโยชเย มีสถานะเป็น ปรโตโฆสะ หรือปัจจัยภายนอกที่ดี ซึ่งทำหน้าที่กระตุ้นให้ผู้เรียนเกิด โยนิโสมนสิการ คือการคิดอย่างถูกวิธี อันเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาปัญญาตามหลักไตรสิกขา 3) การประยุกต์หลักกัลยาณมิตร 7 ในการส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ พบว่านักเรียนได้บูรณาการหลักธรรมมาใช้ในกระบวนการสอนอย่างเป็นรูปธรรม โดยใช้เมตตาธรรม (ปิโย) และความเป็นต้นแบบ (ครุ และภาวนีโย) เพื่อสร้างศรัทธาและการเปิดใจเรียนรู้ ใช้การสื่อสารที่มีศิลปะและการรับฟังอย่างอดทน (วตฺตา และวจนกฺขโม) เพื่อฝึกทักษะการคิดวิพากษ์และการทำงานร่วมกัน ตลอดจนการถ่ายทอดความรู้เชิงลึก (คมฺภีรญฺจ กถํ กตฺตา) และการแนะแนวป้องกันนักเรียนจากอบายมุข (โน จฏฺฐาเน นิโยชเย) ส่งผลให้นักเรียนพัฒนาทักษะการเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน