THE ADMINISTRATION OF THE ECCLESIASTICAL OFFICIALS FOR PUBLIC SERVICES TO THE PEOPLE BASED ON BUDDHIST PRINCIPLES

Abstract

This dissertation aimed to: (1) examine the governance conditions of monastic administrators in providing public services; (2) study Buddhist principles related to the governance of monastic administrators for public service delivery; and (3) propose guidelines for the governance of monastic administrators in providing public services to the people in accordance with Buddhist principles. This study employed a qualitative research methodology through documentary research, in-depth interviews with 20 key informants, and focus group discussions with 12 distinguished scholars and experts. Data were analyzed using content analysis within contextual interpretation, and data validity was verified through triangulation techniques. The results of study were shown as follows: 1) The state of ecclesiastical administration for public service indicated that ecclesiastical administrators (Phra Sanghathikarn) play a significant role as spiritual and social leaders through four principal missions: religious education, the propagation of Buddhism, educational welfare, and public welfare. These missions serve as essential mechanisms for improving the quality of life of the people and strengthening community resilience. 2)The Buddhist principles related to ecclesiastical administration for public service revealed that the Sangahavatthu 4 (Four Bases of Social Solidarity), namely generosity (Dāna), kindly speech (Piyavācā), beneficial conduct (Atthacariyā), and impartiality/equal treatment (Samānattatā), are key Buddhist principles that can be applied to monastic administration in order to foster cooperation, faith, and effective public service. In addition, the principles of the Brahmavihāra 4 (Four Sublime States), Agati 4 (Four Biases), and Yoniso Manasikāra (wise reflection) contribute to ethical, transparent, and equitable governance. 3) The guidelines for ecclesiastical administration for public service according to Buddhist principles suggested that Buddhist principles should be integrated with modern management practices by promoting collaboration among temples, communities, government agencies, and relevant networks. Furthermore, the leadership capacity of ecclesiastical administrators should be enhanced in areas such as leadership, administration, and digital technology utilization in order to sustainably improve public service delivery. In addition, the researcher synthesized a new body of knowledge in the form of the MGPS Model, consisting of : M = Monastic Leadership, G = Governance, P = Public Service, and S = Sustainability. This model serves as a conceptual framework for developing ecclesiastical governance that is effective, transparent, and responsive to the needs of people in contemporary society in a sustainable manner.

ดุษฎีนิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาสภาพการปกครองของพระสังฆาธิการ เพื่อบริการสาธารณะ 2)เพื่อศึกษาหลักพุทธธรรมกับการปกครองของพระสังฆาธิการเพื่อบริการสาธารณะ และ3) เพื่อนำเสนอแนวทางการปกครองของพระสังฆาธิการเพื่อการบริการสาธารณะแก่ประชาชนตามหลักพุทธธรรม เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาข้อมูลจากเอกสาร ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 รูป/คน และใช้การสนทนากลุ่มเฉพาะ กับผู้ทรงคุณวุฒิและผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 12 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบทและตรวจสอบความสมบูรณ์ของข้อมูลโดยใช้เทคนิคสามเส้า ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการปกครองของพระสังฆาธิการเพื่อการบริการสาธารณะ พบว่า พระสังฆาธิการ มีบทบาทสำคัญในฐานะผู้นำทางจิตใจและสังคม โดยดำเนินพันธกิจหลัก 4 ด้าน ได้แก่ การศาสนศึกษา การเผยแผ่พระพุทธศาสนา การศึกษาสงเคราะห์ และการสาธารณสงเคราะห์ ซึ่งล้วนเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนและเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน 2) หลักพุทธธรรมที่เกี่ยวข้องกับการปกครองของพระสังฆาธิการเพื่อการบริการสาธารณะ พบว่า หลักสังคหวัตถุ 4 ได้แก่ ทาน ปิยวาจา อัตถจริยา และสมานัตตตา เป็นหลักธรรมสำคัญที่สามารถประยุกต์ใช้ในการบริหารงานคณะสงฆ์เพื่อสร้างความร่วมมือ ความศรัทธา และการบริการสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ รวมทั้งหลักพรหมวิหาร 4 อคติ 4 และโยนิโสมนสิการ ซึ่งช่วยส่งเสริมการบริหารงานที่มีคุณธรรม โปร่งใส และเป็นธรรม 3) แนวทางการปกครองของ พระสังฆาธิการเพื่อการบริการสาธารณะแก่ประชาชนตามหลักพุทธธรรม พบว่า ควรบูรณาการหลักพุทธธรรมเข้ากับการบริหารจัดการสมัยใหม่ โดยส่งเสริมความร่วมมือระหว่างวัด ชุมชน ภาครัฐ และภาคีเครือข่าย พร้อมทั้งพัฒนาศักยภาพพระสังฆาธิการด้านภาวะผู้นำ การบริหาร และการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อยกระดับการบริการสาธารณะอย่างยั่งยืน นอกจากนี้ ผู้วิจัยได้สังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบ MGPS Model ประกอบด้วย M = Monastic Leadership (พระสังฆาธิการ),G = Governance (การปกครอง), P = Public Service (การบริการสาธารณะ) และ S = Sustainability (ความยั่งยืน) ซึ่งเป็นกรอบแนวคิดสำหรับการพัฒนาการปกครองของ พระสังฆาธิการให้มีประสิทธิภาพ โปร่งใส และตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนในสังคมร่วมสมัยอย่างยั่งยืน