THE MANAGEMENT OF SONGKHLA AFFAIRS IN THE DIGITAL ERA BY ECCLESIASTICAL OFFICIALS IN SONGKHLA PROVINCE

Abstract

This thesis aims to: 1) examine the administrative conditions of Sangha affairs in the digital era among ecclesiastical administrators in Songkhla Province; 2) analyze the administration of Sangha affairs in the digital era among ecclesiastical administrators in Songkhla Province; and 3) propose guidelines for the administration of Sangha affairs in the digital era among ecclesiastical administrators in Songkhla Province. This study employed a qualitative research approach. The key informants consisted of 20 participants, including provincial ecclesiastical chiefs, deputy provincial chiefs, district ecclesiastical chiefs, sub-district ecclesiastical chiefs, abbots, Buddhist scholars, and officials from the Office of National Buddhism. The research instrument was a structured interview, and data were analyzed using content analysis and descriptive analysis. The research results found that: 1. The administration of Sangha affairs in the digital era among ecclesiastical administrators in Songkhla Province continues to follow the hierarchical governance structure of the Sangha, ranging from provincial chiefs to district chiefs, sub-district chiefs, and abbots. The administration is guided by the principles of the Dhamma-Vinaya and Sangha laws. Digital technologies have begun to be adopted for communication, coordination, and monitoring, such as through social media and online meetings. However, limitations remain in digital skills among some monks, particularly elderly monks or temples lacking technological personnel. 2. The analysis of Sangha administration in the digital era indicates that the system remains centralized according to the traditional hierarchical structure, while digital technologies are utilized to support communication, coordination, and performance monitoring. The administration can thus be characterized as a “parallel transition” between traditional administrative systems and digital technology adoption. This transition enhances convenience and operational efficiency but has not yet fully developed into a comprehensive digital system. 3. The guidelines for Sangha administration in the digital era suggest promoting systematic development of digital skills among monks and related personnel, developing a centralized database system for effective data management and communication, and supporting the appropriate use of digital technology for Buddhist dissemination and temple management in accordance with the Dhamma-Vinaya. Furthermore, collaboration networks among the Sangha, government agencies, and communities should be strengthened to ensure that Sangha administration aligns effectively with the context of the digital society.

วิทยานิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) ศึกษาสภาพการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา 2) วิเคราะห์การบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา และ 3) เสนอแนวทางการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน ประกอบด้วย พระสังฆาธิการระดับเจ้าคณะจังหวัด รองเจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล เจ้าอาวาส นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา และเจ้าหน้าที่สำนักงานพระพุทธศาสนา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง (Structured Interview) วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและการพรรณนาความ ผลการวิจัยพบว่า : 1) สภาพการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา ยังคงดำเนินการตามโครงสร้างการปกครองของคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น ตั้งแต่เจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล และเจ้าอาวาส โดยยึดหลักพระธรรมวินัยและกฎหมายคณะสงฆ์เป็นกรอบในการบริหารงาน คณะสงฆ์ได้เริ่มนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้ในการสื่อสาร การประสานงาน และการติดตามงาน เช่น การใช้สื่อสังคมออนไลน์และการประชุมผ่านระบบออนไลน์ อย่างไรก็ตาม ยังพบข้อจำกัดด้านทักษะดิจิทัลของพระสงฆ์บางส่วน โดยเฉพาะพระสงฆ์สูงอายุหรือวัดที่ขาดบุคลากรด้านเทคโนโลยี 2) การวิเคราะห์การบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา พบว่า การบริหารยังคงมีลักษณะเป็นระบบรวมศูนย์ตามโครงสร้างการปกครองของคณะสงฆ์ ขณะที่เทคโนโลยีดิจิทัลถูกนำมาใช้เพื่อสนับสนุนการสื่อสาร การประสานงาน และการติดตามผลการดำเนินงาน การบริหารจึงมีลักษณะเป็น “การเปลี่ยนผ่านแบบคู่ขนาน” ระหว่างระบบการบริหารแบบดั้งเดิมกับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ซึ่งช่วยเพิ่มความสะดวกและประสิทธิภาพในการทำงาน แต่ยังไม่พัฒนาไปสู่ระบบดิจิทัลอย่างเต็ม 3) แนวทางการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในยุคดิจิทัลของพระสังฆาธิการ จังหวัดสงขลา ควรส่งเสริมการพัฒนาทักษะดิจิทัลของพระสงฆ์และบุคลากรที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นระบบ พัฒนาระบบฐานข้อมูลกลางของคณะสงฆ์เพื่อใช้ในการบริหารจัดการข้อมูลและการสื่อสาร และสนับสนุนการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและการบริหารจัดการวัดอย่างเหมาะสมตามหลักพระธรรมวินัย ตลอดจนสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างคณะสงฆ์ หน่วยงานภาครัฐ และชุมชน เพื่อพัฒนาการบริหารกิจการคณะสงฆ์ให้สอดคล้องกับบริบทของสังคมดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพ